ก่อนหน้าที่ผมได้กล่าวไปแล้วว่าผมได้มีโอกาสไปสอบนักบินซึ่งผมก็ได้สอบผ่านstep1แล้ว แต่ดันติดปัญหาต้องไปทำงานที่ต่างประเทศพอดีจึงไม่ได้ไปstep2ต่อ
 
อย่างไรก็ดีผมคิดว่าเป็นสิ่งที่ดีมากๆเลย อาจเป็นเพราะสิ่งศักดิ์สิทธิ์ช่วยผมให้เป็นเช่นนี้ (เพราะ ก่อนหน้ามีการเลื่อนตั๋วเครื่องบินไป1รอบจึงทำให้การไปตปท.ตรงกับวันที่ไปstep2ของนักบิน) ผมรู้สึกดีมากๆและไม่เสียดายกับอาชีพนักบินแล้ว
 
เพราะ
1. หลังจากที่ผมนั่งเครื่องไปตปท. อาการเจ็บหู หูอื้อก็กำเริบ ผมหาอะไรอุดหูอย่างดีและถึงแม้มันจะช่วยได้มากก็เถอะนะ  ซึ่งนั่นทำให้ผมรู้ว่าผมไม่เหมาะกับการทำงานแบบนั้นจริงๆ
 
2. ถ้าผมเลือกที่ไปstep2 ผมต้องเสียค่าใช้จ่ายเป็นหมื่นๆซึ่งมันไม่ได้ make sure เลยว่าเราจะผ่าน ถึงผ่านstep2นี้เราก็อาจไปตกรอบต่อๆไป เนื่องจาก ผมไม่ได้เตรียมตัวอะไรมากมายและศึกษาข้อมูลอย่างจริงจังเลย และบางทีศักยภาพของผมก็อาจจะยังไม่มากพอด้วย
 
3. ผมไม่รู้ว่าผมชอบอาชีพนักบินหรือเปล่า และ เรื่องการนอน การกิน การอยู่ รวมถึงการห่างไกลจากบ้าน หรือ การที่ต้องไปนอนคนเดียว หรือ นอนแปลกที่เรื่อยๆ ผมว่าบางทีมันอาจจะไม่เหมาะกับผม ผมกลัวหมี
 
4. ภาษาผมยังไม่แข็งแรงพอ
 
ฉะนั้นแล้ว
 
ผมรู้สึกโชคดีมากที่ได้ไปต่างประเทศในครั้งนี้ and it was the first time I went overseas (abroad) ผมได้ประสบการณ์มากมาย และได้รู้่ว่าเรายังมีสิ่งที่ต้องพัฒนาอีกเยอะมากโดยเฉพาะควา่มรู้ในงานและทักษะด้านภาษาอังกฤษ (ผมจึงพยายามแทรกภาษาอังกฤษไว้ในบทความบ้าง - อ่อช่วงที่กำลังกลับและอยู่ที่สนามบินผมยังจะติดพูดภาษาอังกฤษอยู่ดี ไม่ดูเลยว่าอาจเป็นคนไทยเหมือนกัน เช่น Sorry เป็นต้น) และเพราะ มิเช่นนั้นในอนาคตมันจะยิ่งทำให้เราอายเขา และ ขายหน้ามากมายยิ่งกว่าในครั้งนี้แน่ๆ เพราะครั้งนี้เราอาจยังเด็ก เฉกเช่น กับ เด็กที่เล่านิทาน ถึงแม้จะเล่างงๆ ผู้ใหญ่ก็คงไม่ถือสาอะไรมากมาย และยิ่งเด็กทำตัวดีผู้ใหญ่ก็จะเอ็นดูด้วยซ้ำไป แต่หากเด็กคนนั้นโตขึ้นและยังไม่เอาไหนบางทีมันก็เป็นการยาก ที่เขาจะมองเราในมุมเด็กๆแบบเดิม!!!
 
การไปต่างประเทศในครั้งนี้ผมได้ไปในหลายๆเมืองเหมือนกัน รู้สึกสนุกใช้ได้ แม้จะไม่ได้ไปเล่นไปลองอะไรเท่าไหร่ ส่วนมากจะนั่งรถไฟและลงเดินตะลอนๆดูนู้นนี้และช๊อปของฝาก (ของตัวเองไม่ได้เลย) แต่ก็ดีที่มีพี่คนหนึ่งซึ่งเคยมาเที่ยวแล้ว เขาจึงกลายเป็นไกด์ไปโดยปริยายและเป็นไกด์ที่ดีครับพาเดินไปทั่วเมืองเลย แต่ข้อเสียของพี่เขามีเพียงอย่างเดียว ก็คือ เขาถ่ายรูปให้ผมได้ค่อนข้าง quite not good หรือกล้องอาจจะใช้งานยากด้วยก็ไม่ทราบ พี่เขาถ่ายมาที ภาพนี่เบลอเลย ถ้าไม่เบลอก็ถ่ายมุมแคบๆ  ถ่ายใกล้ๆ ไม่ขยับถอยไปไกลเท่าไหร่ ซึ่งภาพที่ออกมาก็แทบจะไม่รู้ว่าผมอยู่ที่ไหน แต่ก็อย่างเถอะครับ
 
ส่วนเรื่องเฟลที่ผมกระทำขึ้นเองก็คือเรื่อง ราคาน้ำเปล่าที่แพ๊งแพงเอาการ เพราะด้วยความไม่รู้ดันไม่เปิดน้ำเปล่าในโรงแรมกิน ขวดละประมาณเกือบ 120 บาท จัดไป 2 ขวด แทบช๊อก (จริงๆเราก็ถามพี่อีกคนแล้วนะ และเขาก็บอกมันว่าฟรี แต่จะไปโทษเขาก็ใช่เรื่อง เรานั่นแหละ!) เรื่องเฟลถัดไปก็คือดันทำฝาปิดเลนกล้องหาย !!! ไม่รู้จะหาซื้อได้ไหมเนี่ย เรื่องเฟลถัดไปก็คือ แลกเงินขากลับ ดันไปแลกเงินที่สนามบิน จริงๆถ้าผมแลกกับเจ้าเก่าเหมือนเดิม ผมจะได้เงินมากกว่าประมาณ 6-700 บาทเลยทีเดียว!!!  เสียดายมั้ยละนั่น (แลกตามพี่ๆเขา แต่อย่างไรเสียผมเองแหละที่ฟาย) แต่สิ่งที่เฟลมากที่สุดน่าจะเป็นเรื่องงานเสียมากกว่า ซึ่งสิ่งนี้จะเป็นสิ่งกระตุ้นทำให้เราต้องกลับมาพัฒนาตัวเองบ้างแล้วละ จากที่เราเคยหนีจากบริษัทเก่ามาซึ่งเป็นบริษัทต่างชาติ ซึ่งมันกดดันมาก ที่ต้องใช้ภาษาปะกิดที่เราก่งก้งและนั่งเหงื่อแตก ผวาตลอดเวลา ไม่กล้าทำอะไรไปมากกว่าภาวนาให้มันจบๆไปเสียที แต่พอมาเจองานนี้เข้า สิ่งต่างๆที่เคยประสบมันก็กลับมาอีกครั้ง ผมนี่แทบช๊อค แต่ก็ผ่านมาได้ด้วยดี?(หรือเปล่า) ทำให้เรารู้ว่า ถ้าเราเอาแต่หนีและไม่ลองสู้เลย เราอาจจะมีจุดจบที่ไม่น่าพึงประสงค์ในตอนสุดท้ายก็เป็นได้ อย่างน้อยก็ขอให้ลองปรับให้ลองปรุงดูบ้าง อย่างที่พี่คนหนึ่งที่ผมนับถือเคยบอกไว้ว่า อักษรศาสตร์จุฬากว่าเขาจะเก่งได้เรียนมาตั้ง 4 ปี แล้วไอเราทำอะไรอยู่ละ แค่นิดๆหน่อยๆยังไม่เอา ยังไม่ไหว แล้วมันจะไปเก่งขึ้นได้อย่างไร
 
อย่างไรก็ดี การทำงาน+ทริป ในครั้งนี้ ถึงจะมีเฟลบ้าง แต่ก็ได้ประสบการณ์และสิ่งต่างๆที่มากมาย แม้จะได้แต่รูปวิวเป็นส่วนมาก (เพราะถือกล้องเองถ่ายเอง จะไปให้สาวๆถ่ายให้ก็จะยังไงอยู่Cry เดี๋ยวพี่ไกด์เขาจะงงว่าทำไมไม่ให้เขาถ่ายให้) และเพราะรูปกระผมเองไม่ค่อยมีใครถ่ายให้ หรือไม่ก็เบลอๆ- -'
 
รวมๆแล้วก็ดีมากครับ อย่างน้อยก็ กินฟรี นอนฟรี บินฟรี และประสบการณ์ก็ฟรี ซึ่งไม่สามารถหาซื้อได้ที่ไหน ซึ่งเงินก็ไม่สามารถซื้อได้ (ประโยคแบบนี้สินะที่ต้องตามมาถู้กที)
 
รายละเอียดต่างๆและภาพผมอาจจะต้องขอสงวนไว้ก่อนนะขอรับ
 
สำหรับผมนี่ก็ถือว่าเป็นบันทึกความทรงจำแบบย่อและอาจจะเป็นแบบนามธรรมไปเสียหน่อย จริงๆก็อยากจะลงรายละเอียดไว้เยอะๆให้เป็นรูปธรรมมากๆอธิบายแต่ละshotมากๆ ซึ่งผมก็อยากจะทำ อยากจะรีบทำ ไม่งั้นไม่กี่วันผมก็ลืมหมดละ ความจำสั้นจริงๆ ยอมรับเลยครับ I admit it แต่บางทีอาจเป็นการไม่ดีจึงต้องขอสงวนไว้ก่อนละกันครับ
 

edit @ 7 Mar 2015 21:27:04 by Nresnas

Comment

Comment:

Tweet

ccc

#1 By cc (171.97.150.145|172.168.0.143, 171.97.150.145) on 2015-03-07 21:24